Dwars door het drukke verkeer rent Barney naar het treinstation. Natuurlijk is er een wegonderbreking, zoals in elke film wanneer een personage zijn geliefde probeert te stoppen een trein te halen.

Halsoverkop, zwetend en hijgend rent Barney met de trein mee, zwaaiend naar de vrouw van zijn leven die hem zojuist, ondanks de grote moeite, toch maar afwees. En dat terwijl hij hiervoor van zijn eigen bruiloft kwam sprinten.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=nsfjXNMQt8I]

Het staat vast dat Barney een tragisch blunderend leven had. En waarneer we zijn versie bekijken, moeten we hem dan vergeven voor alle stommiteiten? Wanneer Barney aan de bar een borrel bestelt, duikt daar de politieman op die hem al vele jaren van moord beschuldigd. Hij heeft een leuke verrassing voor Barney: een boek over de onopgeloste moordzaak. En dat terwijl hij net in scheiding ligt.

Acteur Paul Giamatti speelt eerder toneel dan een rol in een bioscoopfilm. Hij beeld het archetype Barney uitbundig uit, maar doet dit wel meesterlijk. De kromme schouders, de vermoeide ogen, het buikje, de sigaren en vele alcohol lijken overdreven, maar vormen de kracht van Barney’s Version. Dit komt vooral tot uiting wanneer vader Dustin Hoffman in beeld is. Het samenspel tussen de twee acteur bezorgt de kijker gegrinnik over een aantal voor de hand liggende humoristische momenten. Zo is er een bezoekje bij rijke schoonouders waar Hoffman zich tegen elke norm in gedraagt. Helaas heeft Hoffman weer een te kleine rol om de film naar een echt hoger niveau te trekken.

Het ontbreekt de film aan bondigheid. Op het moment dat de eerste flashback wordt ingezet, vlak nadat de politieman hem het beschuldigende boek gesigneerd toeschuift, denk je dat regisseur Richard J. Lewis ons een levensverhaal gaat vertellen. Maar het sleutelmoment aan de bar wordt vergeten door de kijker. En het is ook niet vreemd als de toeschouwer even niet meer weet waar het voortkabbelende verhaal over een man die drie keer trouwt, verzeilt raakt in bizarre situaties en uiteindelijk tragisch eindigt, nu eigenlijk over gaat. Misschien is het dan leuk om te weten dat het om een boekverfilming gaat, autobiografisch wel te verstaan. Vraag je dan eens af hoe betrouwbaar Barney’s versie is.